Blog

Dinky, de nieuwe partner van Monique

Monique & Dinky

Wie is Monique?

Monique Van den Abbeel werd geboren met de oogaandoening ‘congenitaal glaucoom’. Ze was als peuter al zwaar slechtziend. Vanaf haar vierde is haar rechteroog blind en op haar elfde ging ook het licht in het linkeroog helemaal uit. Herhaalde operaties mochten niet baten. Monique werkt al ruim 20 jaar als ervaringsdeskundige mee aan allerhande integratieprojecten i.v.m. visuele beperking. Zingen, dansen en acteren zijn haar passies.

Monique is alleenstaande mama van een adolescente zoon. Sinds het verschijnen van haar boek ‘Graag zien! Blinde mama, sterke vrouw’ in februari 2016 mag ze zich ‘auteur’ noemen. In 2017 richtte ze de ‘VZW Graag zien ‘ op. Die zet zich onder meer in voor een eerlijke en positieve beeldvorming van mensen met een beperking. Meer informatie over Monique en haar activiteiten zijn terug te vinden op haar website: www.moniquevandenabbeel.com

Hoe Dinky in haar leven kwam

Monique en Dinky op het bankje bij Jules thuis

Monique vertelt: Op 8 februari van dit jaar was ik al heel vroeg wakker. Omdat ik de moed nog niet had om op te staan, las ik op mijn smarthphone nog even de laatste sociale nieuwsberichten. Een video van TV-Limburg trok mijn aandacht: ‘Tongerse TV-vedette gaat met de pony naar de supermarkt”. Het was alsof ik door de bliksem was getroffen. Ik veerde op in bed en gaf een stevige gil die door het huis weergalmde. Zoon Robin kwam kijken wat er zijn moeder gaande was: ‘Dit vind ik geweldig! Wat zou ik dolgraag zijn baasje zijn. Ik wil een blindengeleidepaard!” Met fronzende slaapogen en binnensmonds mompelend ging hij schuifelend terug naar zijn bed. Hij was al wat gewoon van zijn moeder, en nu dit nog…

Wat was er gebeurd?

Jules en Dinky aan het trainen

Op de televisie had ik Jules O Dwyer herkend. Deze Britse woont in Tongeren en had destijds wijlen mijn blindengeleidehond Xena opgeleid. Nu was ze gestart met de opleiding van een blindengeleidepaard. Jules is een topvrouw in haar vak maar vooral een vrouw met een heel open, warm hart. Iedereen die het geluk heeft gehad een hulphond van haar te mogen ontvangen, draagt haar op handen. Zij levert alleen tophonden af. Hoe ze het doet is mij een raadsel. Maar haar warme, liefdevolle aanpak, bakken geduld, haar aanvoelen, haar inzicht en vooral haar respect voor mens en dier, verklaren wellicht heel veel.

Wie is Jules O Dwyer?

Jules in de finale van Britain’s Got Talent

 

O Dwyer begon in 1982 haar carrière als dierenarts assistente. Sinds zeventien jaar traint ze blindengeleidehonden en ADL-assistentiehonden. Ze trainde daarnaast heel wat dieren voor film en televisie-opnamen. Als gepassioneerd hondenliefhebber doet ze in haar vrije tijd mee aan Canine Freestyle (dogdance). Hierin mag ze zich met ontelbare prijzen tot de top van Europa rekenen. In 2015 won ze met haar kampioenhond Matisse met een dogdance act Britains Got Talent.

Werken met paarden

 

De hondentrainster kreeg ook tegenslagen te verwerken. Toen ze in de periode dat één van haar privé kampioenhonden met pensioen ging ook plots een tweede kampioenhond aan een agressieve kanker verloor, had ze nood aan een nieuwe uitdaging. Het was haar partner die haar aanmoedigde om haar eigen pensioen plannen niet uit te stellen maar werk te maken van haar grote droom: het opleiden van blindengeleidepaardjes. Vermits Jules zelf van haar elfde tot aan een ongelukkige sprong op haar drieëntwintig had paardgereden is werken met paarden haar niet vreemd.

Een blindengeleidepaard vs blindegeleide hond

Een minipaardje (geen pony) heeft een schoftoogte van 70 cm hoog en wordt gemiddeld 25 tot 30 jaar oud. Dat betekent dat zo’n paardje gemiddeld 20 jaar inzetbaar is als trouwe begeleider van een persoon met een visuele beperking.
Een blindegeleidehond daarentegen is al twee jaar vooraleer hij kan worden ingezet en wordt niet ouder dan 10 tot 12 jaar. Dat betekent dat hij slechts acht jaar dienst kan doen.

Bovendien is een paardje tijdens het ‘werk’ minder snel afgeleid dan een hond. Ook voor mensen die allergisch zijn voor honden, kan een paardje dus een mooie oplossing zijn.
Een minipaardje is ook geen huisdier. Natuurlijk mag het wel op bezoek in de woonkamer of de keuken, maar hij heeft zijn eigen stal, graas- en speelplek waar hij heerlijk kan relaxen en paard mag zijn. Uiteraard is ook de verzorging en het omgaan met een minipaardje anders dan bij een hond. Een hond laat bij momenten pakken haar achter, wat extra tijd en aandacht vraagt bij het poetsen van je huis.

Waarom Monique koos voor een paardje

Monique:  Op 21 mei 2016 heb ik mijn elfjarige blindengeleidehond Xena moeten laten inslapen, omwille van een tumor in haar buik. Dit afscheid viel me behoorlijk zwaar. Xena was al de tweede hond die ik verloor. Emotioneel wilde ik me niet meer hechten aan een nieuwe hond.  Ik had vorig jaar al eens een reportage gezien over blindengeleidepaardjes in de VS, waar men al 18 jaar ervaring heeft met het fenomeen. Maar liefst 150 mensen met een visuele beperking worden er momenteel door geholpen. Ik had meteen het gevoel dat een paardje ook voor mij de oplossing kon zijn. Toen ik enkele maanden later toevallig zag dat mijn ‘heldin’ Jules O Dwyer het eerste blindengeleidepaardje in Europa aan het trainen was, heb ik meteen contact opgenomen.
Na een lang telefoongesprek, een bezoek aan het minipaardje Dinky, besloot Jules me op te nemen in haar project en het eerste blindengeleidepaardje van Europa aan mij toe te kennen. Wat een eer!
Snel volgde een tweede bezoek en besloten we dat ik tijdens het trainingtraject van Dinky geregeld over en weer zou reizen naar Tongeren. Zo kan ik de evolutie in zijn training voelen en volgen. Ook voor Jules is dit prettig en kan ze waar nodig de training bijsturen.

Wat zijn voor mij de voordelen?

Op dit moment is Dinky nog niet erkend als assistentiedier. Omdat hij het eerste blindengeleidepaardje van Europa is, vraagt de aanvraag tot erkenning als assistentie nog wat tijd. Dat betekent dat mensen me bij een bezoek aan de supermarkt de toegang nog kunnen weigeren. Maar zelfs met een blindegeleidehond moest ik soms rekenen op de goodwill van de plaatselijke handelaars. Zelfs wanneer je je pasje toont waarop staat dat ze de assistentiehond niet mogen weigeren, gebeurt het nog dat je het deksel op de neus krijgt. Een keer werd zelfs de politie er bij gehaald.
Totnogtoe zag ik in een geleidepaardje enkel voordelen. Wanneer ik met mijn paardje tijdens een wandeling wordt verrast door een plensbui, kan ik hem bij thuiskomst gewoon op stal zetten. Toen ik met mijn geleidehond na een regenbui thuiskwam, moest ik eerst mijn kletsnatte hond afdrogen, de modder van poten vegen en nadien nog mijn huis schoonmaken. Om van de geur maar te zwijgen. Zoals veel mensen met een visuele berperking heb ik een heel sterke reukzin. Voor de rest doet Dinky dezelfde job als zijn honden-collega’s. Hij loodst mij veilig op een voetpad rond obstakels, toont mij de rand van een voetpad of zebrapad en gedraagt hij zich bij een winkel- of terrasbezoek voorbeeeldig.

De reacties?
Natuurlijk is het logisch dat mensen zich vragen stellen over Dinky. Wanneer we op wandel zijn, reageren ze vooral heel verwonderd. Ze vinden het knap, schattig, geweldig, gaan meteen glimlachen, ze worden er helemaal blij van! Minder grappig voor mezelf is dan weer dat mensen voor mijn voeten gaan lopen omdat ze er blijkbaar behoefte aan hebben het knappe paardje aan te raken. Net als bij een blindengeleidehond of andere assistentiehond , geldt bij een blindengeleidepaardje  dat wanneer die aan het werk is (dat kan je zien aan zijn tuigje) dat die niet mag worden aangeraakt! Enkel in zijn vrije tijd of na goedkeuring van de eigenaar is knuffelen toegelaten.

Is een blindengeleidepaardje een goed alternatief voor alle visueel beperkte personen?

Wanneer je als visueel beperkte persoon er voor kiest je te laten assisteren door een assistentiedier, dan moet je in eerste instantie stilstaan bij de vraag: “waarvoor wil ik mijn assistentiedier inzetten “? Aan de hand van je activiteiten, je huisvesting, je gezinssituatie en je persoonlijke karakter, kan je met de trainer of het centrum onderzoeken welke hond en/of blindengeleidepaardje het best bij je past.

In mijn leven past een blindengeleidepaard perfect! Naast boodschappen doen in de lokale winkels, wil ik vooral wandelen in het natuurdomein vlakbij mijn deur. Ik wil bos- en strandwandelingen maken en natuurlijk ook heerlijk ontspannen een terrasje doen midden in ‘mijn’ prachtige stad Brugge! Straks zal ik dankzij Jules en Dinky weer heerlijk zelfstandig veilig de wandelingen kunnen maken die ik zelf wil! Ja, Dinky zal wel een keer meegaan op de bus of met de trein, al zal dat laatste minder vaak gebeuren. Ik woon in een buitenwijk van Brugge.  Mijn tuin is ruim genoeg en ik heb het geluk gebruik te mogen maken van een grote lap grond achter mijn huis waar Dinky kan grazen, rollen en gewoon paard kan zijn.

Wat kost een blindengeleidepaard?

Net als voor een blindengeleidehond is het de bedoeling dat ook een blindengeleidepaardje voor de visueel beperkte gebruiker kosteloos is. Gelet op het feit dat een blindengeleidepaard minstens twintig jaar inzetbaar is, zal de kostprijs in verhouding altijd lager liggen dan die voor een hond.

Concreet:

  • Een blindengeleidehond werkt gemiddeld 8 jaar en kost tussen de 20.000 tot 25.000 € (exclusief BTW en nazorg-opvolging)
  • Een blindengeleidepaardje werkt ruim 20 jaar en kost ongeveer 32.500 € (exclusief BTW en nazorg-opvolging)

Voor een blindengeleidehond voorziet de Vlaamse overheid een subsidie van 13 169,44 € . Voor Dinky zou ik dus hopelijk een gelijkwaardige pro rata subsidie kunnen ontvangen. Dat wil zeggen dat de het saldo via sponsoring en liefdadigheid moet bijeen gezocht worden.

De aanvraag naar subsidie voor een blindengeleidepaardje ligt alvast op tafel bij het Kabinet van Jo Vandeurzen, Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin.

Wellicht zal het nog even duren vooraleer de administratieve molen voor een eventuele financiële tussenkomst helemaal rond is. Wij kunnen dus enkel duimen dat de overheid deze Europese primeur goed gezind is.

Door onder meer infosessies en lezingen te geven, hoop ik via sponsering en liefdadigheid de rest van het bedrag bij te kunnen passen. Hoe dan ook, het geeft mij een warm gevoel dat ik samen met en dankzij Jules O Dwyer in dit traject deuren kan openen voor andere visueelbeperkte personen, die zich net als ik willen laten assisteren door een geleidepaardje. En natuurljk wil ik ook Dinky zelf bedanken dat hij bij mij wil komen. Hij zal bewijzen dat een andere optie naast een blindengeleidehond mogelijk is.

Monique Van den Abbeel

 

 

Dinky, de nieuwe partner van Monique

 “blindengeleide paardje Dinky komt naar Brugge!
Europa’s eerste blindengeleide paardje Dinky, brengt op 14 augustus een
bezoek aan Brugge!
Naast zijn trainster Jules O Dwyer en zijn toekomstige Brugse blinde
baasje Monique Van den Abbeel, zal hij worden vergezeld en ons ook kennis
laten maken met zijn trotse meter en fiere peter.
Dinky kijkt er heel erg naar uit Brugge te verkennen. Meer over het eerste
bezoek aan zijn nieuwe thuis en de kennismaking met zijn meter en peter,
volgt heel binnenkort.”